Een zoen zo groen

Wonderlandbyalice heeft bezoek vandaag! We mochten enkele vragen stellen aan Katrijn Vannerum, auteur van het gloednieuwe Een zoen zo groen.

Haar nieuwe boek is een aangrijpend, gevoelig prentenboek over kanker en omgaan met slecht nieuws.

Over grote emoties aan kleine mensen uitleggen, over leven en dood en hoe uitdagend het is om met ziekte geconfronteerd te worden in een gezin met kinderen. Fantasie, zoenen, natuur lopen als rode draden doorheen dit verhaal, dat ons een beetje doet denken aan Alice in Wonderland zelfs… Met heel poëtische en bijzondere illustraties die de sfeer van het verhaal wonderwel weergeven.

Laten we even duiken in je nieuwe prentenboek. Waar gaat het precies over?

Omgaan met slecht nieuws, daar gaat dit boek over. Een meisje verneemt dat haar moeder uitgezaaide kanker heeft. Met gevoelens van onmacht, angst en verlies krijgt ieder van ons wel eens te maken. Denk maar aan de onzekere afloop van de coronacrisis.

Heb je dit verhaal gebaseerd uit je eigen verhaal en ervaringen?

Met een tussentijd van twee jaar, zijn mijn ouders op relatief jonge leeftijd aan kanker overleden. Ik was nog student. In het geval van mijn moeder geloofde ik bij iedere nieuwe chemokuur dat ze zou genezen. Emoties hinken achterop. Na vijf jaar ziekte ging het plots snel bergaf. Ik kon de situatie niet meer aan, het was afschuwelijk om mijn moeder zo te zien aftakelen. Ik zou naar mijn studentenkot vluchten om mijn examens te gaan afleggen. Aan haar sterfbed bedankte ik haar omdat ze zo’n goede moeder geweest was. Zelf kon ze niet meer praten. Ik gaf haar een zoen. De laatste. De uitdrukking op haar gelaat vergeet ik nooit: onmacht en pijn omdat ze me moest achterlaten. Achteraf voelde ik me schuldig, klein en bang. Gelukkig heeft mijn vader me nog op het hart gedrukt dat het haar gesterkt had te zien dat ik verderging met mijn leven, dat ik niet zou opgeven. Afstuderen, trouwen, zelf moeder worden: het waren telkens moeilijke momenten zonder mijn ouders. Zo’n verdriet draag je je hele leven mee.

Toen een jonge moeder uit onze buurt terminaal was, vroeg ze me om een gesprek. Haar peuterdochtertje zou in de verschillende fases van haar leven het verlies opnieuw een plaats moeten geven. Mijn verhaal was ook het hare en dat van vele anderen. Ik moest ermee aan de slag.

Hoe groeide het idee voor dit verhaal?

Na het overlijden van mijn moeder vond ik in de Bourgoyen, het natuurreservaat in Gent waar ik regelmatig wandel, herhaaldelijk rode wollen draadjes. Ook op reis lagen ze op mijn pad, stukjes van de rode draad doorheen mijn leven. Jarenlang bewaarde ik ze in mijn portefeuille. Ik was de draad niet kwijt!

Met een bevriende fotograaf maakte ik in de Bourgoyen beelden met een rode draad. Dat heeft de creativiteit doen stromen. Aanvankelijk dacht ik aan een fotogedicht, tot ik doorhad dat het een kinderverhaal moest worden. Aan die tekst heb ik twee jaar gewerkt, met verschillende versies en motieven. Een doorbraak waren de kleurrijke zoenen van mijn peuterdochter: ‘Mama, je krijgt van mij een rode zoen op je ene wang, een blauwe op je andere, nog een groene op je voorhoofd, een gele op je oor,…’. Die anekdote gaf kop en staart aan mijn verhaal en alles viel plots op zijn pootjes.

Waarom is dit verhaal voor jou belangrijk? Wat hoop je ermee te bereiken?

Net als dromen tijdens onze slaap, kunnen boeken ons voorbereiden op wat ons te wachten staat. Met dit verhaal wil ik tonen dat het normaal is om heel uiteenlopende emoties te ervaren bij tegenslag, verlies en rouw: van boos zijn en willen vluchten, tot je heel klein en onbeduidend voelen. Het heeft geen zin om die gevoelens te onderdrukken, de knoop moet je toch ontwarren. En het allerbelangrijkste: laat zien dat je liefhebt. Het lijkt zo vanzelfsprekend om je dierbaren rond je te hebben, maar dat is het helemaal niet.

Wat verraste je aan de illustraties van illustratrice Nelleke Verhoeff bij je verhaal?

Kleuren zijn een belangrijk motief in dit boek en Nelleke Verhoeff heeft dat prachtig uitgewerkt. Licht en donker zijn bovendien perfect in balans. Ze heeft een grote voeling met het verhaal en dat merk je. Heel mooi hoe de details het geheel meer diepgang geven: planten reiken al vroeg door het raam naar binnen, de vogels en de cijfers van de klok zijn weerkerende motieven. Knap ook hoe ze de metamorfose van het meisje kon vatten in een lijnenspel met de rode draad. Zelf vond ze dat er een poes bij hoorde. Die leuke blauwe poes wou ik meteen op de cover!

Een zoen zo groen (Auteur: Katrijn Vannerum – Illustrator: Nelleke Verhoeff – De Eenhoorn – 2020)

Lilly en Max in de wereld van oma

IMG_6045
credits foto Maaike Debels

Lilly en Max in de wereld van oma is geen doorsnee voorleesverhaal. Zangeres Kathleen Aerts zocht naar een manier om dementie tastbaar en makkelijker voor te stellen aan kinderen omdat ze het van heel dichtbij zelf meemaakte met haar eigen mama.

Max en Lilly willen niet meer bij oma op bezoek. Ze kent hun naam niet meer, zegt niets over hun tekeningen en is altijd stil. Ze lijkt niet meer op oma. In oma’s hoofd is het donker, ze vergeet alles en dwaalt in haar eigen wereld. Een beetje magie en een donkere draaikolk tijdens het spelen in hun tentenkamp, zorgt ervoor dat Max en Lilly in oma’s wereld belanden. Een wereld vol kleur, geluk, liedjes en lekkers.

In dit hartverwarmende voorleesboek trekken Max en Lilly op avontuur. Met wat fantasie wordt uitgelegd aan kinderen hoe ze dementie kunnen herkennen, begrijpen en aanvaarden. Het verhaal is een beetje gezocht, maar wel effectief en troostend. In de illustraties is vooral het verschil in kleurgebruik opvallend. Donkere, blauwe tinten zorgen voor de iet wat beangstigende overgang tussen tentenkamp en oma’s wereld. Als de connectie met oma er weer is, wordt alles lichter, kleuriger en warmer met rodere tinten. De platen zijn heel druk en beweeglijk, een wirwar van fantasie en emotie. Een zorgvuldig bedacht verhaal, knappe illustraties en een pracht van een eye opener.

Lilly en Max in de wereld van oma (Auteur: Kathleen Aerts – Illustrator: Jeroen Ceulebrouck – Lannoo – 2017)

Naar de dokter!

img_2367

Net als Piep had ik ook een dokter nodig. Mijn voet ligt de volgende weken wat hoger wegens een voetoperatie. Tijd om te lezen dus…
In dit toffe, oblong kartonboekje bijvoorbeeld, uit de reeks van illustratrice en grafica Fleur van de Weel. Een van mijn favoriete peuterreeksen trouwens, met het ondernemende katje Piep in de hoofdrol. Klein, schattig én het perfecte rolmodel voor de allerkleinsten. Piep neemt hen deze keer mee naar de wachtzaal en de praktijk van de dokter. En daar zijn heel wat zieken die onderzocht moeten worden. Zeg eens aaa, steek je tong uit, laat je buik zien…de dokter zal je vast verder kunnen helpen!
De illustraties doen denken aan de traditie van de Fiep Westendorp-illustraties. Sobere lijnen, vormgeving en kleurkeuze doordacht en speels. Het werd een herkenbare, dichtbij-huis reeks voor peuters waarin al een aantal verschillende titels verschenen: Een nieuwe dag – Allemaal dieren – Wil oversteken – Is wakker. De boeken zorgen voor heel wat interactie met de kleintjes, geeft hen liefde voor beeld en woord op een heel eenvoudige manier mee.
Meer over Fleur van der Weel? Klik hier.

Piep naar de dokter (Auteur en ilustratr: Fleur van der Weel – Queriod – 2016)

Boekensnack. Dikke donut

IMG_0814

Donuts, taartjes! O hoe dol ben ik daarop. Wellicht net zoals die lieve, zoete Mejuffrouw Muis. Ze doet me stiekem aan mezelf denken. Ze houdt van shoppen, lekkers, roze en woont in een knus huisje. In dit ene verzamel- en voorleesboek werden maar liefst alle boeken waarin Mejuffrouw Muis de ster is, bijeen gebundeld. Samen met haar beste vriend, hond Lucebert, gaat ze op zoek naar een huis, trekt ze naar de Costa del Sol, belandt ze zelfs in het ziekenhuis en krijgt ze een heleboel kleine muisjes… Geniet van de vlotte tekst op rijm, van de zachte, kleurige illustraties vol humor. En vergeet niet om af en toe van je lekkers te smullen!

De dikke Mejuffrouw Muis (Tekst Elle van Lieshout en Erik van Os – illustraties Marije Tolman – Lemniscaat – 2014)

A book a day keeps the doctor away…

IMG_0594

Ziek zijn is nooit leuk. Maar net dan kan een boek je helpen om de pijn wat te vergeten, of die wat beter te begrijpen zelfs. Drie nieuwe toppertjes over ziek zijn!

Beterschap (Tekst en illustraties Milja Praagman – De Eenhoorn – 2015)

 

De boeken van de Nederlandse illustratrice Milja Praagman vallen op door hun lieflijkheid. Met schatten van dierenpersonages in de hoofdrol gaan ze vaak over vriendschap en liefde. In Beterschap ontmoeten we dezelfde hoofdpersonages als in Vergeet mij nietje en Voor jou.
Muis zoekt Varken, zelfs in huis vindt ze hem niet. Tot ze onder de dekens een zielig ziek Varken ontdekt. Wat moet ze doen? Met de goede raad van Uil gaat ze aan de slag: ze zorgt heel goed voor Varken, aait hem over zijn hoofd en knuffelt hem in slaap. De volgende dag is Varken weer tip top, maar is het zijn beurt om voor een zielige, zieke Muis te zorgen…
Over de warmte van vriendschap, over voor elkaar zorgen door dik en dun én gelukkig zijn met elkaar. Heel sobere, maar vrolijke illustraties met hier en daar uitgekiende motieven in tapijtjes, bloemen… Op een hele warme manier heeft Praagman het over gewone onderwerpen als ziek zijn én stipt ze ook het belang van een goede vriendschap aan.

 

Kijk uit, Millie! (Tekst Stijn Moekaars – Illustraties Frank Daenen – De Eenhoorn – 2015)

 

Duizendpoot Millie heeft nieuwe schoenen, maar een losse veter is de spelbreker. Millie valt en verstuikt haar voet. Er zit niets anders op dan naar het ziekenhuis te trekken. Dat betekent: dokters, onderzoeken, een stevig verband en veel bezoek. Want Millie heeft hele lieve en bezorgde vrienden. Het beste ‘word snel beter’ cadeau is trouwens een ‘veilig’ paar schoenen met klittenbanden!

Vrolijke kleuren spatten van de pagina’s af. De illustraties van Frank Daenen komen net uit een tekenfilm. Ze zitten vol vaart, details, emoties, humor en sturen het verhaal. Dit is geen zielig verhaal over een ongeluk en een pijnlijke voet, maar een tof boek over vrienden, pech hebben bij het spelen en veel geluk bij een ongeluk kunnen hebben! Het ziekenhuis bezoek wordt bijna een feest, met ballonnen, kaarten, taart en cadeaus! Een tof, feel-good boek voor kleine, onhandige duizendpootjes. In onderstaand filmpje kan je trouwens even meekijken in het atelier van Frank Daenen, als dat geen artistieke duizendpoot is trouwens…

 

 

Magnus is ziek (Tekst Kim Crabbeels – Illustraties Sebastiaan Van Doninck – Lannoo – 2014)

 

Magnus, de coole kleuter, kennen we uit Magnus kan niet slapen, Magnus en de kakado en Magnus en zijn superkat. Dit keer beginnen Magnus’ dolle avonturen wat triest. Magnus ligt klaar op de operatietafel en heel langzaam valt hij in een suffe, zweverige droom. Met zijn blote billen zweeft hij het ziekenhuis rond, en geeft op zijn eigenzinnige, vinnige manier commentaar op de vreemde, moeilijke taal van dokters, bekijkt hij röntgenfoto’s, wordt hij net als een mummie in een stevig verband gewikkeld en wordt hij uiteindelijk weer wakker uit zijn bizarre droom. Een acuut geval van teveel fantasie, dat moest de dokter nog even kwijt, maar de operatie, die was geslaagd…

De grappige tekst van Crabeels is in combinatie met het illustratietalent van Van Doninck een schot in de roos. Deze reeks is een zaligheid! De energie en humor zijn ongekend; het is een feest van kleur en fantasie. De illustraties doen wat vintage aan, vooral door hun kleurgebruik, maar ze geven perfect de sfeer van het verhaal weer. Ze stimuleren de zin naar avontuur en verbeelding van jonge lezers. Dat is iets waar Magnus de sterkste in is…

De dokter vond veel fantasie, een dikke dapperbobbel. Die liet hij lekker zitten, net naast je rommelknobbel.

 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: