Rosa Parks

Credits foto Maaike Debels

Rosa Parks, voorvechtster in de strijd tegen discriminatie en rassenscheiding, is het “nieuwe” straffe meisje in de bijzondere reeks van De Vier Windstreken, waar kleine meisjes uit de geschiedenis uitgroeien tot sterke vrouwen met grootse ideeën. Over bijzondere madammen verschenen al heel wat boeken. Maar deze reeks biografieën is een verzameling schattige, unieke titels. Je wil ze instant vastpakken, lezen en koesteren.

De kleine Rosa groeide op in Alabama (Amerika). Van haar opa en oma hoorde ze verhalen van de slavernij van vroeger. voor Rosa was dat veraf, maar toch is het leven voor haar niet lief. Ze is niet welkom op de schoolbus en moet naar een school waar enkel gekleurde kinderen kunnen komen. Rosa vindt dat iedereen gelijk is en ook zo behandeld moet worden. En dus besluit ze op een dag niet op te staan in de bus voor een blanke man. Ze belandt in de gevangenis maar blijft dapper vechten voor de rechten van haar lotgenoten.

De sobere, warme, aardekleurige tinten in dit boek zetten de juiste toon. Ingetogen en met volharding voert Rosa dagelijks een strijd. Met respect voor anderen en tegelijk met een unieke doorzettingsvermogen. Ze inspireert anderen, ook vandaag nog. En met “Black lives matter”, blijft dit verhaal in Amerika (en over de ganse wereld) nog steeds brandend actueel. Een uniek boek om het gesprek over ongelijkheid, racisme en mensenrechten aan te gaan met kinderen.

In dezelfde reeks: Audrey Hepburn –  Coco Chanel  – Frida KahloMarie Curie

Rosa Parks (Auteur: Lisbeth Kaiser – Illustrator: Marta Antelo – De vier windstreken – 2020)

Het grote boek van mij

Een boek enkel en alleen voor jezelf. Of is het over jezelf? Want met de speelse, uitdagend opdrachten in dit verrassend informatieve boek leer je jezelf pas echt goed kennen.

Wil jij op ontdekkingsreis naar de Feestfontein, de Uitvindersgrot of het luchtkasteel vol dromen? Fotografeer 7 zaken die jou aantrekken. Maak een kunstwerk in het gras. Wissel schoenen met iemand voor één dag. Met deze creatieve doe-tips ga je niet enkel aan de slag. Je leert ook stilstaan en krijgt inzichten in wat jou bijzonder maakt en wat echt bij jou past.

Je leven lang ben je op pad, op zoek naar wie je bent. En die reis begint natuurlijk in je kindertijd. Psychologe Marjan Gerarts begeleidt al jarenlang kinderen en jongeren in haar praktijk. Met dit boek geeft ze een boel praktische doe- en denkopdrachten, weetjes en tips aan kinderen om meer te weten te komen over hun gevoelens, intuïtie, identiteit, dromen en zo veel meer. Het gaat over jezelf vinden, maar net zoveel over je connectie met anderen en de wereld waarin je leeft. Een boeiende en bijzonder leerrijke trip!

Ontrafel een paar geheimen (bv. “er is niet één juiste weg, en je kiest hem op je eigen tempo” of “verander de wereld door de beste versie van jezelf te zijn”) en kom zo dichter tot bij wie je bent. Je leert vertrouwen op je buikgevoel – geen nood, je komt ook te weten wat dat precies is ;-)).

Deze handleiding bij jezelf is knap vormgegeven en wordt nog krachtiger door de verstilde, grafische illustraties van Julie Vangeel. Beelden die je doen nadenken, die je uitdagen en dat extra stijlvolle laagje geven aan dit informatieve boek.

Het grote boek van mij (Auteur: Marjan Gerarts – Illustrator: Julie Vangeel – Lannoo – 2020)

Een zoen zo groen

Wonderlandbyalice heeft bezoek vandaag! We mochten enkele vragen stellen aan Katrijn Vannerum, auteur van het gloednieuwe Een zoen zo groen.

Haar nieuwe boek is een aangrijpend, gevoelig prentenboek over kanker en omgaan met slecht nieuws.

Over grote emoties aan kleine mensen uitleggen, over leven en dood en hoe uitdagend het is om met ziekte geconfronteerd te worden in een gezin met kinderen. Fantasie, zoenen, natuur lopen als rode draden doorheen dit verhaal, dat ons een beetje doet denken aan Alice in Wonderland zelfs… Met heel poëtische en bijzondere illustraties die de sfeer van het verhaal wonderwel weergeven.

Laten we even duiken in je nieuwe prentenboek. Waar gaat het precies over?

Omgaan met slecht nieuws, daar gaat dit boek over. Een meisje verneemt dat haar moeder uitgezaaide kanker heeft. Met gevoelens van onmacht, angst en verlies krijgt ieder van ons wel eens te maken. Denk maar aan de onzekere afloop van de coronacrisis.

Heb je dit verhaal gebaseerd uit je eigen verhaal en ervaringen?

Met een tussentijd van twee jaar, zijn mijn ouders op relatief jonge leeftijd aan kanker overleden. Ik was nog student. In het geval van mijn moeder geloofde ik bij iedere nieuwe chemokuur dat ze zou genezen. Emoties hinken achterop. Na vijf jaar ziekte ging het plots snel bergaf. Ik kon de situatie niet meer aan, het was afschuwelijk om mijn moeder zo te zien aftakelen. Ik zou naar mijn studentenkot vluchten om mijn examens te gaan afleggen. Aan haar sterfbed bedankte ik haar omdat ze zo’n goede moeder geweest was. Zelf kon ze niet meer praten. Ik gaf haar een zoen. De laatste. De uitdrukking op haar gelaat vergeet ik nooit: onmacht en pijn omdat ze me moest achterlaten. Achteraf voelde ik me schuldig, klein en bang. Gelukkig heeft mijn vader me nog op het hart gedrukt dat het haar gesterkt had te zien dat ik verderging met mijn leven, dat ik niet zou opgeven. Afstuderen, trouwen, zelf moeder worden: het waren telkens moeilijke momenten zonder mijn ouders. Zo’n verdriet draag je je hele leven mee.

Toen een jonge moeder uit onze buurt terminaal was, vroeg ze me om een gesprek. Haar peuterdochtertje zou in de verschillende fases van haar leven het verlies opnieuw een plaats moeten geven. Mijn verhaal was ook het hare en dat van vele anderen. Ik moest ermee aan de slag.

Hoe groeide het idee voor dit verhaal?

Na het overlijden van mijn moeder vond ik in de Bourgoyen, het natuurreservaat in Gent waar ik regelmatig wandel, herhaaldelijk rode wollen draadjes. Ook op reis lagen ze op mijn pad, stukjes van de rode draad doorheen mijn leven. Jarenlang bewaarde ik ze in mijn portefeuille. Ik was de draad niet kwijt!

Met een bevriende fotograaf maakte ik in de Bourgoyen beelden met een rode draad. Dat heeft de creativiteit doen stromen. Aanvankelijk dacht ik aan een fotogedicht, tot ik doorhad dat het een kinderverhaal moest worden. Aan die tekst heb ik twee jaar gewerkt, met verschillende versies en motieven. Een doorbraak waren de kleurrijke zoenen van mijn peuterdochter: ‘Mama, je krijgt van mij een rode zoen op je ene wang, een blauwe op je andere, nog een groene op je voorhoofd, een gele op je oor,…’. Die anekdote gaf kop en staart aan mijn verhaal en alles viel plots op zijn pootjes.

Waarom is dit verhaal voor jou belangrijk? Wat hoop je ermee te bereiken?

Net als dromen tijdens onze slaap, kunnen boeken ons voorbereiden op wat ons te wachten staat. Met dit verhaal wil ik tonen dat het normaal is om heel uiteenlopende emoties te ervaren bij tegenslag, verlies en rouw: van boos zijn en willen vluchten, tot je heel klein en onbeduidend voelen. Het heeft geen zin om die gevoelens te onderdrukken, de knoop moet je toch ontwarren. En het allerbelangrijkste: laat zien dat je liefhebt. Het lijkt zo vanzelfsprekend om je dierbaren rond je te hebben, maar dat is het helemaal niet.

Wat verraste je aan de illustraties van illustratrice Nelleke Verhoeff bij je verhaal?

Kleuren zijn een belangrijk motief in dit boek en Nelleke Verhoeff heeft dat prachtig uitgewerkt. Licht en donker zijn bovendien perfect in balans. Ze heeft een grote voeling met het verhaal en dat merk je. Heel mooi hoe de details het geheel meer diepgang geven: planten reiken al vroeg door het raam naar binnen, de vogels en de cijfers van de klok zijn weerkerende motieven. Knap ook hoe ze de metamorfose van het meisje kon vatten in een lijnenspel met de rode draad. Zelf vond ze dat er een poes bij hoorde. Die leuke blauwe poes wou ik meteen op de cover!

Een zoen zo groen (Auteur: Katrijn Vannerum – Illustrator: Nelleke Verhoeff – De Eenhoorn – 2020)

Verlegen Vera

Credits foto Maaike Debels

Vriendschap is magisch mooi. En doet wonderen voor je zelfvertrouwen als je net zo stil bent als Verlegen Vera.

Vera houdt van punthoeden, zwarte katten en lekker lezen. Ze is zo verlegen dat ze niet durft te praten. De woorden komen gewoonweg niet, hoe hard ze ook probeert. Tot Floor in haar klas verschijnt. En Vera ontdekt dat je geen woorden nodig hebt om vrienden te maken. Op de dag van de grote toverwedstrijd gaat het mis. Een vuurspuwende draak heeft het op Floor gemunt. En Vera kan niet anders dan ‘Abracadabra’ roepen!

In dit toverachtige prentenboek zitten heel wat kleine en grote waarheden. Over de kracht van vriendschap, over sterke emoties en groeien als persoon. Want voor introverte, verlegen heksjes, is het niet altijd evident. Toch is de groei die het hoofdpersonage in dit verhaal doormaakt heel knap en eenvoudig uitgebeeld. Woorden gebruik je best enkel als het er echt toe doet.

Vanop de cover kijkt Vera je heel ernstig en een beetje bang aan. Ze hoort niet op dat podium tussen die glimmende rode gordijnen (ze glimmen ook echt met glansfolie 😉 ). Je hebt meteen zin om haar te knuffelen. De illustraties van Paula Bowles zijn heel Brits, waarmee ik een typisch soort prentenboeken illustraties bedoel waarbij de hoofdpersonages sterk op de voorgrond worden geschoven: vol detail, goed uitgewerkt en expressief geschetst. Decors zijn waziger, onbelangrijk, maar toch voldoende uitgewerkt. Je hoeft je fantasie niet te gebruiken om het verhaal voor je ogen tot leven te zien komen. Het kleurenpalet is doorheen het ganse verhaal gelijk, maar als het tot een climax komt, barsten ook de kleuren uit hun voegen. Leuke zijn de magische details, de glinsterende sterren die de magie en toverkracht knap uitbeelden. Mijn favoriete plaat is de laatste: een oprechte knuffel tussen 2 hartsvriendinnen onder een sprankelende magische regenboog. Daar heb je geen woorden voor nodig!

Verlegen Vera (Auteur: Lucy Rowland – Illustrator: Paula Bowles – De Vier Windstreken – 2020)

Bommetje

Credits foto Maaike Debels

Neem een duik in dit spetterende, zomerse prentenboek. Een duik, wat zeg ik, het perfecte bommetje!

Een kleine jongen is op zoek naar het geheim van het perfecte bommetje. Een denderend, daverend, spetterend, schitterend, beregoed bommetje. Zo eentje waarvoor iedereen naar jou komt kijken. Dus nu oefent hij de ganse dag. Met zijn oma als juf. Want zij was kampioen bommetjes maken in haar tijd. Iedereen staat klaar met immens veel goede raad… en toch moet hij vertrouwen op zichzelf… Dat ene eigen, bijzondere sprongetje verzinnen, moet op zijn manier!

Wat een zalig exotisch verhaal uit Nieuw-Zeeland is dit. Ontroerend en gevoelig. Het gaat over jezelf vinden, sterk in je schoenen staan en je niets aantrekken van wat een ander vindt. Kleurig en grappig. Prachtige prenten vol zomerse tafereeltjes en zonnige zwemsessies barsten van beweging en humor en uitbundige regenboogkleuren maken dat je van dit boek vrolijk wordt. Cool en expressief. Een beetje hip en stoer wil iedereen zijn, maar de strafste kerels zijn die die voluit kiezen voor hun eigen stijl en identiteit. De illustraties zijn anders dat die die we hier gewoon zijn, ze brengen een exotische levensstijl tot in Europa, barstensvol dynamiek, glitter en kleur. Mijn favoriet is de prent met de knallende, bruisende water (waarin het bommetje perfect afgebeeld wordt). Ik zou eerder die als cover genomen hebben – want de cover nu dekt de lading te weinig (en dat is jammer) .

Bommetje (Auteur: Sacha Cotter – Illustrator: Josh Morgan – Volt – 2020)

Voor mama!

Credits foto Maaike Debels

Niets zo schattig als een kleuter die met verliefde ogen naar zijn mama staart. Al die liefde in één blik. Voor mama! doe je immers de gekste dingen…

Kikkertje wil zijn mama het mooiste cadeau geven. Hij plukt de mooiste bloemen en maakt de lekkerste taart. Maar dat is helemaal niet genoeg. Want hij wil mama het liefst van al de maan geven. Dat kan hij makkelijk, echt wel. Hij klimt en springt en … oei, hij kan er net niet bij. Hij valt…. recht in de armen van zijn mama (wie anders?).

Cuteness overload in dit lieve prentenboek in tinten van groen en blauw (om samen met je mama te lezen, natuurlijk!). Schattig, warm, vol liefde: dat is de band tussen deze mama kikker en haar dappere kikkerzoon. En dat straalt ook van de illustraties uit. Hechte tafereeltjes in en rond een waterpoel waarin een actief kikkertje het beste uit zichzelf haalt om mama te imponeren. Met enkele unieke nachtelijke scènes waarin de maneschijn een heel bijzondere gloed over al dat liefs de laat schijnen. Een grote WAW voor dit moois van donker en licht, voor dit bijzonder verhaal vol liefde.

Voor mama! (Auteur en illustrator: Yoeri Slegers – De Eenhoorn – 2020)

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: