Meneertje Prot

Credits foto Maaike Debels

Wat een knaller van een prentenboek! Meneertje Prot turnt handig zijn minder mooie kantje om in een ongelooflijk talent in dit geurig, zweverig avontuur.

Boven op een hoge berg wonen Betty en Sjon in een klein houten huisje. Ze zijn gelukkig, Sjon met zijn hopen strijk en Betty die erop los timmert. Maar als hun zoontje met een knal geboren wordt, is hun geluk compleet. Hun kleine scheetje is een echte protkampioen. Maar dat vindt niet iedereen zo leuk, zeker als hij groter wordt. De kinderen uit zijn klas blijven weg van zijn stinkende protjes. Betty troost haar zoon met een verwenbadje. En dat is precies het moment waarop hij zijn talent ontdekt. Want met lucht in zijn darmpjes kan hij de meest fantastische bellen blazen met zijn billen… Hij verbaast het ganse dorp met zijn kleurige ballonnen. En binnen de kortste keren voorziet hij als een echte superman (jaja, met cape!) de huizen en winkels met energie vanuit zijn grote mega protfabriek.

Instant happy word je van dit humoristische, bonte verhaal op rijm. Het leest enorm vlot voor, heeft een rijk taalgebruik en zit vol stiekeme grapjes. Het hilarische thema van stinkscheetjes is sowieso een evergreen bij kleuters. Het ecologische sausje dat het verhaal kreeg met de bio-energie, is een leuke insteek voor voorlezende mama’s en papa’s. Daarnaast is het een mooie aanleiding om het met je kleuter te hebben over talenten en sterkten, geloven in jezelf en zelfvertrouwen of anderen appreciëren gewoon om wie ze zijn. Lekker luchtig omgaan met wie je bent, dat is super.

Iedereen gniffelt meteen mee met vrolijke illustraties van Florence Wauters. Met een fijne pen brengt ze een wereld vol grappige details tot leven (zag je de mondmaskers of de poes die een badje neemt?). Zelfs geurtjes en bellen brengt ze kleurig en vermakelijk in beeld. Een feest van kleur, vol warme, dynamische scènes en sympathieke, gezellige personages. De composities zijn gevarieerd, spontaan en vol beweging. Je zweeft van pagina tot pagina.

Meneertje Prot (Auteur: Alice Reijs – Illustrator: Florence Wauters- De Eenhoorn – 2021)

Zoeken naar Esther B. en het voorval met Benito

Do van Ranst intrigeert. Alweer. En ook deze keer heeft zijn nieuwste boek een zalig mysterieuze titel: Zoeken naar Esther B. en het voorval met Benito. Het lijkt een soort detective, maar het is veel meer dan dat…

De eerste schooldag wordt een hele vreemde voor Deef en zijn beste vrienden Stip, Juliet en Lex. De directeur heeft triest nieuws: Esther Beukenhout, een van de leerlingen van De Warande, is overleden in een tragisch ongeval. En meteen komen de vragen, want niemand blijkt Esther te kennen… Meester Simon, de nieuwe leraar, start meteen een nieuw project op. In kleine groepjes krijgen ze de opdracht om elkaar te leren begrijpen wat er zo cool is aan het leven. Ze moeten op zoek gaan naar elkaar en naar wie Esther B. was. Hatelijke Harper en slome Leander Bloedworst sluiten aan bij Deef en zijn vrienden. Al hun vrije tijd gaat op in de zoektocht. Maar die brengt veel geheimen naar boven. Leander is een nakomelingetje van de slager, Deef zijn papa heeft writer’s block (en drinkt ook teveel!), Harper woont bij twee mama’s, Juliet is geboren uit een zaadje, Stip kan niet overweg met de nieuwe vriendin van zijn vader en de papa van Lex is terminaal. En dan is er nog die onverwachte vechtpartij met Benito. Meteen moet directeur Dekker opstappen, hij krijgt in zijn laatste jaar dus geen afscheidsfeest zoals het hoort…

Dit eigentijdse, aangrijpende verhaal gaat over vriendschap, erbij horen en groeipijnen. Maar net zoveel over hoe we elkaar vandaag amper kennen. We leven langs elkaar, niet meer met elkaar. Er zijn de vluchtige weetjes op social media, de vage indrukken buitenshuis en de roddels. Maar wie ken je echt? Vanbuiten en vanbinnen? Met wie kan je praten over je diepste geheimen, je verdriet, angst of geluk? Do van Ranst trekt alle deuren wagenwijd open, en laat de kinderen bij elkaar op bezoek komen. Stilaan komen de tongen los, worden de mysteries ontrafeld en groeit er een hechte vriendschap (en een sterke gemeenschap, want ook de volwassenen stappen mee in het verhaal). Ook wanneer je dat niet zo meteen verwacht.

Do van Ranst blinkt uit in beeldend, filmisch taalgebruik, dat zalig vlot wegleest en waar je van blijft genieten. Ook deze keer weer kan je op zoek naar de vele lagen in zijn verhalen. Die zijn ontspannend, grappig, meeslepend aan de oppervlakte. En tegelijk fascineren ze, graven ze dieper en zetten ze je aan het denken over moeilijkere thema’s als dood en leven, troost en ziekte, afscheid nemen en rouwen. Hij is een krak in het secuur opbouwen van verhalen en spanningsbogen, steeds opbouwend naar een nieuwe ontknoping en ons af en toe verrassend met onverwachte wendingen en nieuwe verhaalelementen. Zijn personages zijn van vlees en bloed, het kunnen je eigen vrienden zijn. We zien het verhaal en de andere personages door de ogen van de stille, maar enorm intelligente Deef. Hij stelt ze met veel liefde en detail aan je voor in deze ontwapenende, meeslepende 12+ roman.

Zoeken naar Esther B. en het voorval met Benito (Auteur: Do van Ranst – Davidsfonds/Infodok – 2021)

Ik wil een meisje!

Credits foto Maaike Debels

Op zoek naar een ponyboek dat net dat tikkeltje extra heeft? Dan is Ik wil een meisje precies wat je zoekt. Grappig, ongewoon en hartverwarmend.

Sinds kort kan Palomino nog maar aan één ding denken! Hij wil ook een klein meisje, net als zijn vrienden. Zijn ouders vinden het geen goed idee. Een meisje past niet in huis, vraagt te veel zorg en ze moet een paar keer per dag worden gevoed, ze moet aangekleed, haar haren moeten geborsteld… En wie gaat er in de vakantie voor haar zorgen? Maar Palomino geeft niet op. Zijn vriend Arizona weet waar je meisjes kunt vinden, een hele kudde. Als Palomino in de rivier springt om er een te halen, gaat het fout… Maar dan wordt Palomino gered door zijn eigen meisje. Mag hij Scarlett houden?

Het lijkt de omgekeerde wereld wel. Dit hilarische prentenboek heeft geen meisje of jongen die van paarden houdt in de hoofdrol, maar de pony zelf (die hier wel heel menselijk voorgesteld wordt,). Die absurditeit en vermenselijking maakt het verhaal apart en tegelijk ook uitzonderlijk grappig. En we houden ook echt van ongewone verhalen en humor, vooral de scène in de keuken waarin de ouders van Palomino hun argumenten op tafel leggen om geen meisje te gaan onderhouden is echt bijzonder vermakelijk. Onderliggende thema’s zijn vriendschap, doorzettingsvermogen en verantwoordelijkheidszin.

De illustraties zijn heel ontwapenend, rechtdoorzee. Een frisse cartoonstijl met duidelijke zwarte omlijning en felle kleuren. Bijzonder expressief en vol dyamiek, actie en humor. Vooral het knallend oranje coverbeeld valt op, je ziet een breedlachende Palomino je toe grijnzen. Een eigentijdse, gedurfde en ietwat stoere tekenstijl waarvan elke pony- en paardenlover zal smullen.

Ik wil een meisje ! (Auteur: Michaël Escoffier – Illustrator: Matthieu Maudet – Leopold – 2021)

De eend die niet van water hield

Credits foto Maaike Debels

Na regen komt zonneschijn. Na wateroverlast komt een pracht van een oplossing. Dat ervaart Eend – die niet van water houdt – letterlijk in dit bijzonder vertederend nieuw prentenboek.

In het huis van Eend valt de regen met bakken binnen. En laat Eend nu eens heel atypisch zijn en een hekel hebben aan regen, zwemmen, of wat dan ook dat met water te maken heeft. Hij is helemaal niet zoals zijn soortgenootjes en baalt enorm als hij een gat in zijn dak ontdekt. Kikker is dol op water en op het gat in het dak van Eend. Het is de perfecte plek voor een nachtje logeren. Want als de twee elkaar ontmoeten op een stormachtige nacht, is dat het begin van hun heel bijzondere band. Samen gaan ze op zoek naar de familie van Kikker. Die is onvindbaar, maar intussen hebben Kikker en Eend een pracht van een vriendschap gevonden. Daar komt Eend snel achter. Want zijn huis zonder Kikker voelt niet meer als een thuis.

Vriendschap en liefde bestaat in allerlei vormen, en je hoeft niet alles even leuk te vinden om elkaar ook echt leuk te vinden. Een vriendschap zoals die van Eend en Kikker is perfect complementair, ze houden elkaar in evenwicht in dit eenvoudige en lieve voorleesverhaal.

De illustraties van Steve Small zijn ook perfect in balans en erg sfeervol. Het zijn schatten van hoofdpersonages in primaire kleuren op een witte achtergrond. Eend en Kikker vormen een bijzonder duo. Kikker is klein, komisch en actief. Eend torent wat houterig boven hem uit met zijn fel gele regenpak. Dramatisch dreigende scènes (hoe vreselijk is die regen toch niet) wisselen warme, gezellige momenten in het huisje van Eend af. Met wisselende perspectieven zien we een grote variatie aan paginagrote en kleinere prenten. Allemaal blinken ze uit in fijne details en gezellige nevenpersonages. Wedden dat deze vaak boven water zal komen als een nieuwe voorleesfavoriet…

De eend die niet van water hield (Auteur: Steve Small – Luitingh Sijthoff – 2021)

Snoep jij zonder mij?

Credits foto Maaike Debels

Wat doen mama en papa de godganse dag terwijl jij op school zit? Beleven ze wilde avonturen? Volgen ze de regels? En belangrijker, durven ze te snoepen zonder dat de kinderen dat weten…

Een kleurrijk viertal zit met een prangende vraag. Ze willen weten wat hun ouderen grootouders allemaal doen als de kinderen niet in de buurt zijn. Zeggen ze anderen ook wat ze moeten doen? Of hebben papa’s en mama’s een enorme lol dan? Houden ze feestjes met taart en pony’s, klimmen ze in bomen of verkleden ze zich? Of snoepen ze de ganse tijd zonder hen?

Dit wervelend, bijzonder sprankelend prentenboek heeft het over de vragen, dromen en angsten van kinderen. Ze hebben duidelijk last van FOMO (Fear Of Missing Out) en zitten met de schrik dat ouders alle winegums, kauwgom, chocolade en dropveters opsmikkelen terwijl zij zelf groenten opeten, opletten in de klas en lief zijn voor anderen… Ze hebben de wildste, gekke gedachten en dat uit zich ook in de regenboog aan kleuren gebruikt in de drukke, levendige illustraties van de Nederlandse Charlotte Bruijn. Haar prachtige cover springt meteen in het oog. De veelheid aan lekkers en midden in de zalige verschikte uitdrukking van een van de meisjes. Ze kiest voor heldere, frisse kleuren en enorm veel dynamiek en expressie bij de personages. De diverse cast, een bonte mix van nationaliteiten en gezinssamenstellingen (een jongen en zijn oma, een single papa…), zorgt voor extra bedrijvigheid. Vooral op de pagina’s waar de kids aan het fantaseren gaan, wordt het lekker druk: snoep, vlaggetjes, confetti in overvloed. Je zou zo je tanden in het boek willen zetten.

Ik concludeer: tof concept in vrolijk en vertederend voorleesboek. Hier word je instant happy van. En ssst, niet vertellen, maar ik snoep ook wel eens als mijn zoon niet in de buurt is 😉

Snoep jij zonder mij? (Auteur: Draga Jenny Malesevic – Illustrator: Charlotte Bruijn – Van Holkema & warendorf – 2021)

De krokodil die geen taxi wilde zijn

Wonderlandbyalice heeft bezoek vandaag! We mochten enkele vragen stellen aan Stany Perkisas, debutant en auteur van het gloednieuwe prentenboek De krokodil die geen taxi wilde zijn.

Het werd een vrolijk verhaal dat dokters en verplegers na een uitdagend en zwaar 2020 in het zonnetje wil zetten. Het toont meteen ook hoe elke hulpverlener eigenlijk een beetje een superheld is, die altijd voor anderen klaarstaat. En tegelijk gaat het over op zoek gaan naar je eigen talenten en je eigen weg gaan, ook al verschilt die van wat anderen voor je in gedachten hebben. De ondernemende, zorgzame en ambitieuze krokodil in de hoofdrol van dit bonte en fantasierijke prentenboek krijgt van ons een dikke 10.

Je bent geriater in het Universitair Centrum voor Geriatrie in het ZiekenhuisNetwerk Antwerpen, en 2020 was wellicht een van de meest uitdagende en drukke jaren ooit, ook voor jou. Waar vond je de tijd om een verhaal te verzinnen? En waar kwam de inspiratie vandaan?

2020 was inderdaad een jaar vol ongekende uitdagingen, en spijtig genoeg zijn er vandaag nog steeds uitbraken. Gelukkig was dit boek al even aan het sudderen. Midden 2019 had ik de eerste contacten met de illustratrice Lucy en de verhaallijn was af voor het uitbreken van de COVID-crisis. Zo kon ik me concentreren op het ziekenhuiswerk, en kreeg ik af en toe een hartverwarmend bericht van Lucy met heel mooie tekeningen.

Af en toe verzin ik samen met mijn kinderen verhalen voor het slapen gaan. Na een bezoek aan de Antwerpse Zoo, waar in het reptielenhuis een kleine opgezette krokodil staat, kregen mijn jongste kinderen schrik. Om nachtmerries te voorkomen, bedacht ik dit verhaal. Mijn kids vonden het leuk, dus ben ik in de weken nadien aan de slag gegaan tot er een mooi, volwaardig verhaal was gegroeid. 

Waarover gaat het verhaal precies?

Athan, is een kleine krokodil werkt als taxikrokodil in het familiebedrijf. Ze verzorgen het vervoer in de jungle via de rivier. Maar omdat hij diep vanbinnen voelt dat dit niet zijn ding is, besluit hij om iets anders te proberen. Hij zoekt tot hij iets vindt waar hij zelf blij mee is, en dat is anderen helpen en genezen van allerlei kwaaltjes.

Waar komt je liefde voor verhalen vandaan?

Mijn ouders lazen me als kind elke avond voor: sprookjes, mythologie, zelfs literaire klassiekers. Liefde voor boeken werd me met de paplepel ingegeven. Verhalen zijn de ultieme uitdaging voor de fantasie, of je nu kind bent of volwassen. Een goed boek doet je de realiteit even vergeten, brengt je naar andere plaatsen, maakt emoties los, verruimt je wereld. Boeken lezen is mijn drug en verslaving. Soms lees ik 5 boeken tegelijk, want overal waar ik kan gaan zitten in huis heb ik wel iets liggen om te lezen.

Het schrijven van mijn eigen kinderboek stond al even op mijn bucketlist. En omdat mijn kinderen intussen zelf ook al kunnen genieten van een prentenboek, wilde ik niet langer wachten met het realiseren van mijn droom. Ik hoop dat mijn boek bepaalde waarden leert aan alle kinderen die dit boek lezen: zelfvertrouwen, blij zijn met jezelf, elkaar helpen, hard werken en het belang van familie.

Wat was je intentie toen je dit boek schreef? Het is meer dan een leuk voorleesverhaal, niet?

Ik wilde heel graag overbrengen hoeveel voldoening je kan halen uit het helpen van anderen. Arts zijn is niet altijd leuk, verre van, want je wordt soms geconfronteerd met veel ellende, pijn en verdriet. Maar om dan een lichtpunt te kunnen zijn, en mensen te helpen met die moeilijkheden om te gaan en te genezen, dat kan ontzettend veel voldoening geven. Je draagt positief bij aan een betere, mooiere wereld.

Daarnaast is het ook belangrijk dat je je goed voelt bij alles wat je doet. Mensen hebben zoveel verwachtingen en de druk van anderen is soms overweldigend groot. Dit boek geeft mee dat het oké is om voor jezelf te kiezen welke weg je wil gaan.

Hoe verliep de samenwerking met Lucy Elliott, die trouwens fantastisch werk neerzette?

Verhalen verzinnen kan ik, maar tekenen is niet mijn sterkte. Ik was dolblij toen Lucy Elliott een samenwerking zag zitten. Haar tekenstijl sloot heel goed aan bij het boek dat ik voor ogen had. Vanaf de eerste mail hadden we een goede klik. Ze heeft er echt iets heel mooi van gemaakt. Ze zorgde voor een humoristische toets in kleine details en wekte mijn hoofdpersonage echt tot leven. Zelf hou ik van de scène in het vliegtuig, waarin de krokodil andere dieren helpt. Hij is gelukkig. Alles komt er mooi samen, hij vond zijn doel in het leven en kreeg meteen zijn familie terug.

Komen er nog verhalen van jouw hand in de toekomst?

Ik hoop het wel! Het is een voorrecht om de liefde voor boeken en lezen op deze manier te kunnen doorgeven. Het tweede verhaal is in de maak, enkel de verhaallijn heeft nog wat finishing touches nodig. Daarna kan Lucy Elliott er terug mee aan de slag.

De krokodil die geen taxi wilde zijn (Auteur: Stany Perkisas, Illustrator: Lucy Elliott, De Eenhoorn, 2021)

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: