Altijd dichtbij

Credits foto Maaike Debels

Mark Janssen doet het opnieuw. Hij verrast, verbaast, komt met compleet iets nieuws. In een boek zonder zijn alombekende, uitbundige wervelwind van kleuren brengt hij een gevoelig verhaal en magische, verstilde wereld tot leven, enkel en alleen met potloodgrijs.

Oma is er niet meer. Babu moet flink zijn, want hij heeft dat beloofd. Maar hoe harder hij probeert haar niet te missen, hoe meer ze hem ontbreekt. Elke dag opnieuw zoekt hij rustige plekjes op en zoekt Babu naar oma in wolken, gezichten, sterren, in de natuur. Hij zoekt naar een teken, hoe klein ook. En beetje bij beetje leert hij loslaten en zijn gemis een plek geven. Er komt stilaan terug kleur en leven, ook al ziet hij dat niet meteen.

Een pracht van een boek, enkel in zwart en wit, laat de verschillende, diepere lagen van gevoelens en gemis zien, in wel duizend details, fijne motieven en een subtiel spel van schaduwen, licht en donker. Mark Janssen plaatste het verhaal in de wonderlijke natuur van Nepal. Hij vond inspiratie voor dit imposante, poëtische kijkboek tijdens zijn bezoek aan het land vorig jaar. Je ziet een grootse banyanboom, een glinsterende sterrenhemel boven Kathmandu, een drukke markt en knappe natuurbeelden. Met kleine details brengt Janssen de minutieus getekende prenten tot leven, en doet dit vooral door de interactie die Babu heeft met kleine dieren zoals vogeltjes en aapjes. Die verstoren zijn gemijmer en gepieker en brengen hem terug naar de realiteit.

Een verhaal dat ontroert, beroert en betovert in al zijn eenvoud. Geen bombastische kleuren of overdaad, we keren terug naar de essentie van tekst en illustraties. De “kleur” in dit knappe kijkboek komt door de groei van het introverte personage, door de mooie woorden en de positieve boodschap van hoop en troost. De soberheid en afwezigheid van kleur past trouwens wonderwel bij het ingetogen, serene thema van rouwverwerking en afscheid nemen van een geliefde. Dit is een klassieker in de maak, een boek waar je kan in verdwalen en stilstaan, als je het even moeilijk hebt. Nooit bracht zo’n minimalisme zoveel kleur en leven in een boek.

Altijd dichtbij (Auteur en illustrator: Mark Janssen – Lemniscaat – 2020)

Dat met Leo

Credits foto Maaike Debels

Kleine detectives zullen hun hart ophalen aan Dat met Leo. Samen met Leo en Max Halters (inderdaad die ken je al van een ander boek) trek je op zoek naar Leo (tja, die is nu eenmaal zoek).

Op een dag is Leo er niet. Zijn mama legt geen briefje, de juf kent hem niet, zelfs de bond van de buurman blaft niet naar hem. Leo wordt er uitermate treurig van. Waar moet hij zoeken? In het park ontmoet hij Max Halters, een beroemde stuntman op rust en samen beginnen ze hun wervelende zoektocht in het politiebureau, de bijzondere winkel van Corneelia (daar vind je namelijk alles wat je zoekt) en het allerpiepkleinste café ter wereld. Beetje bij beetje vertelt Leo aan Max Halters over zijn papa. Over hoe die stomweg doodging door een fietsongeluk. Over hoe hard Leo papa mist. En pas als zijn verdriet een plek krijgt, dan komt Leo heel stilletjes terug.

Deze samenwerking tussen Stefan Boonen en Melvin en de meest gevoelige tot nu toe. Jaja, er is humor, en er is tenenkrullende actie (dankzij de waaghalzerij van Max Halters), en er zijn de knappe cartoon illustraties van Melvin (inderdaad, met oranje). Maar het thema van dit boek weegt wat meer door. Het gaat over omgaan met de dood, rouwen en afscheid leren nemen. Want als je je verdriet niet onder ogen ziet, vreet het je op. Tot je verdwijnt.

De succesformule van dit duo blijft ongewijzigd: de vlotte, té grappige verhalen van Stefan Boonen in een olijke mixen wonderwel met graphic novel stijl van Melvin. De energie spat van de pagina’s, en dit keer ook de emoties. Spring in de allersnelste rammelende pfiepkar van de wereld en bereid je voor op een wervelwind aan gevoelens, nostalgie, herinneringen, kameraadschap en gekke personages.

Trouwens, mocht je Max Halters nog niet kennen, moet je zeker de accessoire bij dit boek lezen 😉 Een klein, fijn boekje vol actie en de DIY-gids vol weetjes voor jonge stuntmannen en stuntvrouwen.

Meer van dit duo? Kamp Bravo – MammoetMax Halters

Dat met Leo (Auteur: Stefan Boonen – Illustrator: Melvin – De Eenhoorn – 2020)

Warme melk met honing

Credits foto Maaike Debels

Bij een tas warme melk maken Kleine Beer en Grote Beer plannen. Maar wat als dat kopje troost het laatste is wat je samen deelt? Frank Daenen ontroert in een warm, teder prentenboek over rouwen en afscheid nemen.

Voor hun winterslaap begint, maken Kleine Beer en Grote Beer nog heel wat plannen samen. Een spelletjesavond, pannenkoeken bakken, een boomhut bouwen én elke avond afsluiten met een lekkere beker met melk en honing. Kleine Beer kijkt er zo naar uit! Maar als de dagen terug warmer worden, wordt het koud in zijn hart. Want Grote Beer is er niet meer. Zijn vrienden staan allemaal voor hem klaar, proberen hem af te leiden en hem stilaan terug aan het lachen te krijgen. De beste herinneringen halen ze samen op bij een kop melk met honing…

In dit oprechte, trieste verhaal gaat het over hechte vriendschappen, er voor elkaar zijn, samen verdrietig kunnen zijn, rouwen en afscheid nemen. Het is een wondermooi, ingetogen boek, ideaal om kinderen een plek te leren geven aan verlies.

De illustraties van Frank Daenen schetsen een gezellig hol waar de liefde tussen vader en zoon sterk naar voor komt. Het is plek waar een plezierige drukte heerst, knus en chaotisch. In warme aardetinten en rood, met sfeervolle lichtpuntjes en vrolijke vlaggen. Als Grote Beer sterft, worden de platen triester, grauwer en grijzer. De sfeer is bedrukt, alle personages zijn stil, vol meeleven. Toch komt er voorzichtig terug meer kleur. Een zacht roze boom waar plannen worden gemaakt en bedrijvigheid groeit, zomaar langs Kleine Beer heen, tot alles feller, levendiger wordt. En Kleine Beer zelf ook actiever is. Het is met vallen en opstaan, maar er komt terug gevoel en verbondenheid in het hol. Uiteindelijk wel.

Wat een pracht van een kijkboek, wat een heerlijke, paginagrote illustraties. Ik kreeg er net zoveel troost van als van dat kopje zoete melk…

Warme melk met honing (Auteur en illustrator: Frank Daenen – De Eenhoorn – 2020)

Alles wat was

Credits foto Maaike Debels

Lachen, brullen, wenen, grommen, gillen, knarsetanden, protesteren of mediteren. Je kind is een vat vol emoties en die uiten zich op heel wat verschillende manieren. En dat het niet makkelijk is om die gevoelens bij jezelf te herkennen, begrijpen of benoemen, dat is geen mysterie… Deze maand geeft Wonderlandbyalice je een aantal supertips om samen met je kind de rollercoaster van emoties volop te gaan ontdekken…

Dit grote, informatieve boek voor 9+ is enig in zijn soort. Het gaat over afscheid in al zijn vormen. Van een persoon, een situatie, een huisdier, een plek… Elk kind krijgt ermee te maken. Zelf, of in zijn/haar directe omgeving. Wat doe je als je iemand mist? Of als je vriend verdriet heeft? Wat met verhuizen? Je lichaam dat verandert? Of je ouders die uit elkaar gaan?

In een bijzonder verhelderend en hoopvol non-fictie boek kom je dit allemaal te weten. Het zit vol herkenbare voorbeelden, waargebeurde anecdotes van andere kinderen en wijsheden. Stine geeft met concrete tips, wist-je-datjes, doe-opdrachten en raad inzicht aan kinderen om met verlies en verandering om te gaan. Het spreekt over rouwen, troost en vooral over opnieuw beginnen. Want afscheid is zwaar maar mooi. Want je maakt ruimte voor iets nieuws. Met vragen en quotes laat Stine je nadenken en filosoferen, je leert reflecteren over je eigen gedrag en emoties.

Stine Jensen is filosofe, schrijfster en programmamaker. Ze kreeg eerder een Zilveren Griffel voor Lieve Stine, weet jij het? . Ze schrijft op maat van kinderen, maakt alles heel tastbaar, werkbaar en begrijpbaar. De illustraties van Marijke Klompmaker zijn net zo uitdagend, niet betuttelend of lieflijk. Ze nodigen uit tot nadenken en brengen structuur aan in de chaos van emoties.

Het boek inkijken?

Alles wat was. Hoe ga je om met afscheid? (Auteur: Stine Jensen – illustrator: Marijke Klompmaker – Kluitman – 2020)

Vosje

IMG_8851
credits foto Maaike Debels

 

Instant verliefd. Op Vosje. Van de eerste blik op de cover. En nog meer toen ik het binnenwerk bekeek. Instant verliefd op een boek. Zalig!

Vosje wandelt van plek tot plek. Genietend van de natuur, van de andere dieren, nieuwsgierig op zoek naar avontuur. Als hij wat vlinders achterna zit en een lelijke smak op de grond maakt, begint een rare droom… Hij gaat terug in de tijd, toen hij klein was en in een warm, druk vossenhol woonde met zijn ouders, broertjes en zusjes. Hij wordt groter en geniet van alle wonderen in de natuur: van de wind, het water, de bloemen en andere dieren, hoe klein of groot ze ook zijn. Hij heeft een ongelooflijk drang naar nieuwe ontdekkingen en is enorm nieuwsgierig. Papa zegt zelfs doodnieuwsgierig… Want als Vosje in de buurt van mensenzaken komt, wordt het opeens wel erg gevaarlijk voor hem… Levensgevaarlijk.

Edward van de Vendel schreef een knappe, poëtische ode aan de natuur. En aan de fragiele verhouding tussen mens en dier (ze brengen elkaar soms in gevaar, maar zijn er ook des te vaker voor elkaar). Mijmeren over kindertijd, opgroeien, leven en dood. Marije Tolman bracht een extra laagje sfeer in dit unieke boek met prachtige illustraties, een mix van foto en tekening, op neutrale, groene achtergrondkleuren (precies camouflage achtergronden). Want op elke pagina is een knallend fluoriscerend oranje vosje de echte ster. Scènes vol emoties, uitbundigheid én ingetogenheid knallen van de pagina’s. Wat een knap boek is dit. En niet enkel na die eerste blik. Steeds en steeds weer opnieuw. Dit wordt een klassieker…

 

 

Vosje (Auteur: Edward van de Vendel  – Illustrator: Marije Tolman – Querido – 2018)

 

Groetjes uit Poesbekistan

IMG_7513
credits foto Maaike Debels

Het snoezeligste, poezeligste boek van dit voorjaar is Groetjes uit Poesbekistan. De  troostende woorden van Kim Crabeel is bij verdriet, zijn hartverwarmend.

Cat krijgt post uit Poesbekistan. Brieven van Poes, die er op een dag niet meer was. Brieven vol mooie woorden, vol herinneringen aan de dagen dat Cat en Poes brokjes én tranen deelden. Want Poes was de steun én toeverlaat voor Cat, zeker toen mama er niet meer was. Poes is vast bij mama nu, en terugdenken aan lieve, leuke momenten van toen, daar wordt Cat sterker van. Sterker om terug vooruit te kunnen kijken, en om terug nieuwe vriendschappen aan te gaan. Met Rinus bijvoorbeeld…

Kim Crabeels is magisch met woorden. Haar beeldspraak en goed uitgekiende woorden lijken enorm speels, maar ze verbergen zo veel onderhuidse gevoelens en laagjes. Ik heb genoten van de mooie woorden in dit boek, van de warmte en troost die van hun gespin uitging. Respect voor dieren, natuur, voor mensen. Stilstaan bij de de gang van de seizoenen en van het leven.  Gezelligheid in kleine momenten, kracht van woorden en de belofte van vriendschap. Zoveel kan je in dit boek lezen, gewoon tussen de lijnen door.

De illustraties van Seppe Van den Berghe zijn soms heel afstandelijk (een doos kleurpotloden, een roodborstje),  bijna objectief en feitelijk, wetenschappelijk. En dan weer heel warm en innig (papa en Cat ineen verstrengeld op de bank, knuffels met Poes, languit met Rinus in de tuin). Chaos maakt stilaan plaats voor rust en orde. En dat nieuw begin kan er enkel komen door momenten van intens geluk (de afdruk van Poes op de ruit, knuffels én gekke verhalen van Poes op papier) én verdriet (pesten, afscheid nemen). Wat een prrrachtig purrrrfect verhaal…

Groetjes uit Poesbekistan (Auteur: Kim Crabeels – Illustrator: Seppe Van den Berghe- De Eenhoorn – 2018)

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: