Rosa en het vriendschapsengeltje

Credits foto Maaike Debels

Bestsellerauteur Lucinda Riley (want wie las nu nog niet de immens populaire reeks De Zeven Zussen?) verovert samen met haar zoon Harry Whittaker nu ook de kinderboekenmarkt met een schattige reeks rond Beschermengeltjes. In het tweede deel ontmoet de kleine Rosa het vriendschapsengeltje Frederik.

Rosa gaat sinds kort naar de peuterschool. Ze vindt het er geweldig, kan er spelen naar hartelust in de speeltuin en heeft de liefste juf die je je maar kan inbeelden. Maar als Rosa een tekening moet maken van haar gezin, krijgt ze kriebels in haar buik. Want op die tekening komen alleen zijzelf en papa terecht, mama is er niet meer. Ze stopt de tekening dan ook snel weg in de voorleeshoek zodat ze er met niemand over hoeft te praten. Daarna is Rosa moe, ze heeft geen zin om mee te spelen of naar het voorleesverhaal te luisteren. Ze voelt zich eenzaam. Gelukkig is er Frederik het vriendschapsengeltje, die precies weet hoe hij Rosa terug kan doen lachen. Hij brengt haar samen met Indira in de voorleeshoek. Het begin van een warme vriendschap…

Als je ooit bang bent dat er iets naars gaat gebeuren, als je buik en benen aanvoelen alsof ze van drilpudding zijn, vraag dan een beschermengel om hulp. Dat is heel makkelijk, want engelen doen niets liever dan mensen helpen.

In deze emotionele reeks helpen engeltjes kinderen op weg op een moeilijk moment in hun leven. De auteurs willen kids helpen om hun angsten, verdriet, eenzaamheid te overwinnen dankzij een herkenbaar verhaal en brengen een hoop positieve vibes onder de vorm van vriendschap, warmte, troost, begrip, durf, moed… Na Bram en het droomengeltje en deze nieuwe titel volgen sowieso nog Emma en het kerstengeltje en Zoë en het speurengeltje

Je merkt het vakmanschap meteen op. De opbouw van de verhalen is sterk, goed bedacht; de setting-the-scène is bijzonder sfeervol en tekenend, het taalgebruik en de schrijfstijl zijn ervaren en poëtisch. Tegelijk merk je ook de onervarenheid met de doelgroep op in het boek. De verhalen zijn uitdrukkelijk belerend, willen net iets te graag een mooie boodschap meegeven (je bent niet alleen, je bent sterker dan je denkt…) en zijn net iets te uitvoerig om vlot voor te lezen. Maar laat dat de pret niet bederven. Riley en Whittaker nemen je mee in een klassiek verhaal vol verschillende laagjes dat vakkundig en beeldend geschreven is.

De schattige illustraties van de Duitse Marie Voigt onderlijnen het magische van de verhalen. Zachte kleuren, lieftallige personages en herkenbare decors vol detail. Ze brengen de personages echt tot leven in fijne, lieve schilderijtjes. Voigt speelt met licht en donker in de paginagrote tekeningen en kan de magie van sneeuw ten volle benutten om de warmte tussen de personages en de kracht van het ontstaan van een vriendschap heel straf te verbeelden.

Rosa en het vriendschapsengeltje (Auteurs: Lucinda Riley & Harry Whittaker – Illustrator: Marie Voigt – Xander Uitgevers -2021)

Zoeken naar Esther B. en het voorval met Benito

Do van Ranst intrigeert. Alweer. En ook deze keer heeft zijn nieuwste boek een zalig mysterieuze titel: Zoeken naar Esther B. en het voorval met Benito. Het lijkt een soort detective, maar het is veel meer dan dat…

De eerste schooldag wordt een hele vreemde voor Deef en zijn beste vrienden Stip, Juliet en Lex. De directeur heeft triest nieuws: Esther Beukenhout, een van de leerlingen van De Warande, is overleden in een tragisch ongeval. En meteen komen de vragen, want niemand blijkt Esther te kennen… Meester Simon, de nieuwe leraar, start meteen een nieuw project op. In kleine groepjes krijgen ze de opdracht om elkaar te leren begrijpen wat er zo cool is aan het leven. Ze moeten op zoek gaan naar elkaar en naar wie Esther B. was. Hatelijke Harper en slome Leander Bloedworst sluiten aan bij Deef en zijn vrienden. Al hun vrije tijd gaat op in de zoektocht. Maar die brengt veel geheimen naar boven. Leander is een nakomelingetje van de slager, Deef zijn papa heeft writer’s block (en drinkt ook teveel!), Harper woont bij twee mama’s, Juliet is geboren uit een zaadje, Stip kan niet overweg met de nieuwe vriendin van zijn vader en de papa van Lex is terminaal. En dan is er nog die onverwachte vechtpartij met Benito. Meteen moet directeur Dekker opstappen, hij krijgt in zijn laatste jaar dus geen afscheidsfeest zoals het hoort…

Dit eigentijdse, aangrijpende verhaal gaat over vriendschap, erbij horen en groeipijnen. Maar net zoveel over hoe we elkaar vandaag amper kennen. We leven langs elkaar, niet meer met elkaar. Er zijn de vluchtige weetjes op social media, de vage indrukken buitenshuis en de roddels. Maar wie ken je echt? Vanbuiten en vanbinnen? Met wie kan je praten over je diepste geheimen, je verdriet, angst of geluk? Do van Ranst trekt alle deuren wagenwijd open, en laat de kinderen bij elkaar op bezoek komen. Stilaan komen de tongen los, worden de mysteries ontrafeld en groeit er een hechte vriendschap (en een sterke gemeenschap, want ook de volwassenen stappen mee in het verhaal). Ook wanneer je dat niet zo meteen verwacht.

Do van Ranst blinkt uit in beeldend, filmisch taalgebruik, dat zalig vlot wegleest en waar je van blijft genieten. Ook deze keer weer kan je op zoek naar de vele lagen in zijn verhalen. Die zijn ontspannend, grappig, meeslepend aan de oppervlakte. En tegelijk fascineren ze, graven ze dieper en zetten ze je aan het denken over moeilijkere thema’s als dood en leven, troost en ziekte, afscheid nemen en rouwen. Hij is een krak in het secuur opbouwen van verhalen en spanningsbogen, steeds opbouwend naar een nieuwe ontknoping en ons af en toe verrassend met onverwachte wendingen en nieuwe verhaalelementen. Zijn personages zijn van vlees en bloed, het kunnen je eigen vrienden zijn. We zien het verhaal en de andere personages door de ogen van de stille, maar enorm intelligente Deef. Hij stelt ze met veel liefde en detail aan je voor in deze ontwapenende, meeslepende 12+ roman.

Zoeken naar Esther B. en het voorval met Benito (Auteur: Do van Ranst – Davidsfonds/Infodok – 2021)

Altijd dichtbij

Credits foto Maaike Debels

Mark Janssen doet het opnieuw. Hij verrast, verbaast, komt met compleet iets nieuws. In een boek zonder zijn alombekende, uitbundige wervelwind van kleuren brengt hij een gevoelig verhaal en magische, verstilde wereld tot leven, enkel en alleen met potloodgrijs.

Oma is er niet meer. Babu moet flink zijn, want hij heeft dat beloofd. Maar hoe harder hij probeert haar niet te missen, hoe meer ze hem ontbreekt. Elke dag opnieuw zoekt hij rustige plekjes op en zoekt Babu naar oma in wolken, gezichten, sterren, in de natuur. Hij zoekt naar een teken, hoe klein ook. En beetje bij beetje leert hij loslaten en zijn gemis een plek geven. Er komt stilaan terug kleur en leven, ook al ziet hij dat niet meteen.

Een pracht van een boek, enkel in zwart en wit, laat de verschillende, diepere lagen van gevoelens en gemis zien, in wel duizend details, fijne motieven en een subtiel spel van schaduwen, licht en donker. Mark Janssen plaatste het verhaal in de wonderlijke natuur van Nepal. Hij vond inspiratie voor dit imposante, poëtische kijkboek tijdens zijn bezoek aan het land vorig jaar. Je ziet een grootse banyanboom, een glinsterende sterrenhemel boven Kathmandu, een drukke markt en knappe natuurbeelden. Met kleine details brengt Janssen de minutieus getekende prenten tot leven, en doet dit vooral door de interactie die Babu heeft met kleine dieren zoals vogeltjes en aapjes. Die verstoren zijn gemijmer en gepieker en brengen hem terug naar de realiteit.

Een verhaal dat ontroert, beroert en betovert in al zijn eenvoud. Geen bombastische kleuren of overdaad, we keren terug naar de essentie van tekst en illustraties. De “kleur” in dit knappe kijkboek komt door de groei van het introverte personage, door de mooie woorden en de positieve boodschap van hoop en troost. De soberheid en afwezigheid van kleur past trouwens wonderwel bij het ingetogen, serene thema van rouwverwerking en afscheid nemen van een geliefde. Dit is een klassieker in de maak, een boek waar je kan in verdwalen en stilstaan, als je het even moeilijk hebt. Nooit bracht zo’n minimalisme zoveel kleur en leven in een boek.

Altijd dichtbij (Auteur en illustrator: Mark Janssen – Lemniscaat – 2020)

Dat met Leo

Credits foto Maaike Debels

Kleine detectives zullen hun hart ophalen aan Dat met Leo. Samen met Leo en Max Halters (inderdaad die ken je al van een ander boek) trek je op zoek naar Leo (tja, die is nu eenmaal zoek).

Op een dag is Leo er niet. Zijn mama legt geen briefje, de juf kent hem niet, zelfs de bond van de buurman blaft niet naar hem. Leo wordt er uitermate treurig van. Waar moet hij zoeken? In het park ontmoet hij Max Halters, een beroemde stuntman op rust en samen beginnen ze hun wervelende zoektocht in het politiebureau, de bijzondere winkel van Corneelia (daar vind je namelijk alles wat je zoekt) en het allerpiepkleinste café ter wereld. Beetje bij beetje vertelt Leo aan Max Halters over zijn papa. Over hoe die stomweg doodging door een fietsongeluk. Over hoe hard Leo papa mist. En pas als zijn verdriet een plek krijgt, dan komt Leo heel stilletjes terug.

Deze samenwerking tussen Stefan Boonen en Melvin en de meest gevoelige tot nu toe. Jaja, er is humor, en er is tenenkrullende actie (dankzij de waaghalzerij van Max Halters), en er zijn de knappe cartoon illustraties van Melvin (inderdaad, met oranje). Maar het thema van dit boek weegt wat meer door. Het gaat over omgaan met de dood, rouwen en afscheid leren nemen. Want als je je verdriet niet onder ogen ziet, vreet het je op. Tot je verdwijnt.

De succesformule van dit duo blijft ongewijzigd: de vlotte, té grappige verhalen van Stefan Boonen in een olijke mixen wonderwel met graphic novel stijl van Melvin. De energie spat van de pagina’s, en dit keer ook de emoties. Spring in de allersnelste rammelende pfiepkar van de wereld en bereid je voor op een wervelwind aan gevoelens, nostalgie, herinneringen, kameraadschap en gekke personages.

Trouwens, mocht je Max Halters nog niet kennen, moet je zeker de accessoire bij dit boek lezen 😉 Een klein, fijn boekje vol actie en de DIY-gids vol weetjes voor jonge stuntmannen en stuntvrouwen.

Meer van dit duo? Kamp Bravo – MammoetMax Halters

Dat met Leo (Auteur: Stefan Boonen – Illustrator: Melvin – De Eenhoorn – 2020)

Warme melk met honing

Credits foto Maaike Debels

Bij een tas warme melk maken Kleine Beer en Grote Beer plannen. Maar wat als dat kopje troost het laatste is wat je samen deelt? Frank Daenen ontroert in een warm, teder prentenboek over rouwen en afscheid nemen.

Voor hun winterslaap begint, maken Kleine Beer en Grote Beer nog heel wat plannen samen. Een spelletjesavond, pannenkoeken bakken, een boomhut bouwen én elke avond afsluiten met een lekkere beker met melk en honing. Kleine Beer kijkt er zo naar uit! Maar als de dagen terug warmer worden, wordt het koud in zijn hart. Want Grote Beer is er niet meer. Zijn vrienden staan allemaal voor hem klaar, proberen hem af te leiden en hem stilaan terug aan het lachen te krijgen. De beste herinneringen halen ze samen op bij een kop melk met honing…

In dit oprechte, trieste verhaal gaat het over hechte vriendschappen, er voor elkaar zijn, samen verdrietig kunnen zijn, rouwen en afscheid nemen. Het is een wondermooi, ingetogen boek, ideaal om kinderen een plek te leren geven aan verlies.

De illustraties van Frank Daenen schetsen een gezellig hol waar de liefde tussen vader en zoon sterk naar voor komt. Het is plek waar een plezierige drukte heerst, knus en chaotisch. In warme aardetinten en rood, met sfeervolle lichtpuntjes en vrolijke vlaggen. Als Grote Beer sterft, worden de platen triester, grauwer en grijzer. De sfeer is bedrukt, alle personages zijn stil, vol meeleven. Toch komt er voorzichtig terug meer kleur. Een zacht roze boom waar plannen worden gemaakt en bedrijvigheid groeit, zomaar langs Kleine Beer heen, tot alles feller, levendiger wordt. En Kleine Beer zelf ook actiever is. Het is met vallen en opstaan, maar er komt terug gevoel en verbondenheid in het hol. Uiteindelijk wel.

Wat een pracht van een kijkboek, wat een heerlijke, paginagrote illustraties. Ik kreeg er net zoveel troost van als van dat kopje zoete melk…

Warme melk met honing (Auteur en illustrator: Frank Daenen – De Eenhoorn – 2020)

Alles wat was

Credits foto Maaike Debels

Lachen, brullen, wenen, grommen, gillen, knarsetanden, protesteren of mediteren. Je kind is een vat vol emoties en die uiten zich op heel wat verschillende manieren. En dat het niet makkelijk is om die gevoelens bij jezelf te herkennen, begrijpen of benoemen, dat is geen mysterie… Deze maand geeft Wonderlandbyalice je een aantal supertips om samen met je kind de rollercoaster van emoties volop te gaan ontdekken…

Dit grote, informatieve boek voor 9+ is enig in zijn soort. Het gaat over afscheid in al zijn vormen. Van een persoon, een situatie, een huisdier, een plek… Elk kind krijgt ermee te maken. Zelf, of in zijn/haar directe omgeving. Wat doe je als je iemand mist? Of als je vriend verdriet heeft? Wat met verhuizen? Je lichaam dat verandert? Of je ouders die uit elkaar gaan?

In een bijzonder verhelderend en hoopvol non-fictie boek kom je dit allemaal te weten. Het zit vol herkenbare voorbeelden, waargebeurde anecdotes van andere kinderen en wijsheden. Stine geeft met concrete tips, wist-je-datjes, doe-opdrachten en raad inzicht aan kinderen om met verlies en verandering om te gaan. Het spreekt over rouwen, troost en vooral over opnieuw beginnen. Want afscheid is zwaar maar mooi. Want je maakt ruimte voor iets nieuws. Met vragen en quotes laat Stine je nadenken en filosoferen, je leert reflecteren over je eigen gedrag en emoties.

Stine Jensen is filosofe, schrijfster en programmamaker. Ze kreeg eerder een Zilveren Griffel voor Lieve Stine, weet jij het? . Ze schrijft op maat van kinderen, maakt alles heel tastbaar, werkbaar en begrijpbaar. De illustraties van Marijke Klompmaker zijn net zo uitdagend, niet betuttelend of lieflijk. Ze nodigen uit tot nadenken en brengen structuur aan in de chaos van emoties.

Het boek inkijken?

Alles wat was. Hoe ga je om met afscheid? (Auteur: Stine Jensen – illustrator: Marijke Klompmaker – Kluitman – 2020)

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: