Een zoen zo groen

Wonderlandbyalice heeft bezoek vandaag! We mochten enkele vragen stellen aan Katrijn Vannerum, auteur van het gloednieuwe Een zoen zo groen.

Haar nieuwe boek is een aangrijpend, gevoelig prentenboek over kanker en omgaan met slecht nieuws.

Over grote emoties aan kleine mensen uitleggen, over leven en dood en hoe uitdagend het is om met ziekte geconfronteerd te worden in een gezin met kinderen. Fantasie, zoenen, natuur lopen als rode draden doorheen dit verhaal, dat ons een beetje doet denken aan Alice in Wonderland zelfs… Met heel poëtische en bijzondere illustraties die de sfeer van het verhaal wonderwel weergeven.

Laten we even duiken in je nieuwe prentenboek. Waar gaat het precies over?

Omgaan met slecht nieuws, daar gaat dit boek over. Een meisje verneemt dat haar moeder uitgezaaide kanker heeft. Met gevoelens van onmacht, angst en verlies krijgt ieder van ons wel eens te maken. Denk maar aan de onzekere afloop van de coronacrisis.

Heb je dit verhaal gebaseerd uit je eigen verhaal en ervaringen?

Met een tussentijd van twee jaar, zijn mijn ouders op relatief jonge leeftijd aan kanker overleden. Ik was nog student. In het geval van mijn moeder geloofde ik bij iedere nieuwe chemokuur dat ze zou genezen. Emoties hinken achterop. Na vijf jaar ziekte ging het plots snel bergaf. Ik kon de situatie niet meer aan, het was afschuwelijk om mijn moeder zo te zien aftakelen. Ik zou naar mijn studentenkot vluchten om mijn examens te gaan afleggen. Aan haar sterfbed bedankte ik haar omdat ze zo’n goede moeder geweest was. Zelf kon ze niet meer praten. Ik gaf haar een zoen. De laatste. De uitdrukking op haar gelaat vergeet ik nooit: onmacht en pijn omdat ze me moest achterlaten. Achteraf voelde ik me schuldig, klein en bang. Gelukkig heeft mijn vader me nog op het hart gedrukt dat het haar gesterkt had te zien dat ik verderging met mijn leven, dat ik niet zou opgeven. Afstuderen, trouwen, zelf moeder worden: het waren telkens moeilijke momenten zonder mijn ouders. Zo’n verdriet draag je je hele leven mee.

Toen een jonge moeder uit onze buurt terminaal was, vroeg ze me om een gesprek. Haar peuterdochtertje zou in de verschillende fases van haar leven het verlies opnieuw een plaats moeten geven. Mijn verhaal was ook het hare en dat van vele anderen. Ik moest ermee aan de slag.

Hoe groeide het idee voor dit verhaal?

Na het overlijden van mijn moeder vond ik in de Bourgoyen, het natuurreservaat in Gent waar ik regelmatig wandel, herhaaldelijk rode wollen draadjes. Ook op reis lagen ze op mijn pad, stukjes van de rode draad doorheen mijn leven. Jarenlang bewaarde ik ze in mijn portefeuille. Ik was de draad niet kwijt!

Met een bevriende fotograaf maakte ik in de Bourgoyen beelden met een rode draad. Dat heeft de creativiteit doen stromen. Aanvankelijk dacht ik aan een fotogedicht, tot ik doorhad dat het een kinderverhaal moest worden. Aan die tekst heb ik twee jaar gewerkt, met verschillende versies en motieven. Een doorbraak waren de kleurrijke zoenen van mijn peuterdochter: ‘Mama, je krijgt van mij een rode zoen op je ene wang, een blauwe op je andere, nog een groene op je voorhoofd, een gele op je oor,…’. Die anekdote gaf kop en staart aan mijn verhaal en alles viel plots op zijn pootjes.

Waarom is dit verhaal voor jou belangrijk? Wat hoop je ermee te bereiken?

Net als dromen tijdens onze slaap, kunnen boeken ons voorbereiden op wat ons te wachten staat. Met dit verhaal wil ik tonen dat het normaal is om heel uiteenlopende emoties te ervaren bij tegenslag, verlies en rouw: van boos zijn en willen vluchten, tot je heel klein en onbeduidend voelen. Het heeft geen zin om die gevoelens te onderdrukken, de knoop moet je toch ontwarren. En het allerbelangrijkste: laat zien dat je liefhebt. Het lijkt zo vanzelfsprekend om je dierbaren rond je te hebben, maar dat is het helemaal niet.

Wat verraste je aan de illustraties van illustratrice Nelleke Verhoeff bij je verhaal?

Kleuren zijn een belangrijk motief in dit boek en Nelleke Verhoeff heeft dat prachtig uitgewerkt. Licht en donker zijn bovendien perfect in balans. Ze heeft een grote voeling met het verhaal en dat merk je. Heel mooi hoe de details het geheel meer diepgang geven: planten reiken al vroeg door het raam naar binnen, de vogels en de cijfers van de klok zijn weerkerende motieven. Knap ook hoe ze de metamorfose van het meisje kon vatten in een lijnenspel met de rode draad. Zelf vond ze dat er een poes bij hoorde. Die leuke blauwe poes wou ik meteen op de cover!

Een zoen zo groen (Auteur: Katrijn Vannerum – Illustrator: Nelleke Verhoeff – De Eenhoorn – 2020)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: